อ่านดูเล่นๆ ฮ่าๆ
เหมือนว่างมากเลยเนอะที่ทำ
อื้อ
คิดถึงว่ะ
>>
บางครั้งระยะทางที่ยาวไกล
ก็อาจทำให้เราเผลอหลงลืมความรู้สึกดีๆเล็กๆ
ที่เคยผ่านเข้ามาในช่วงหนึ่งของชีวิตเรา
...ในวันที่รอบข้างของเรามีคนมากมาย
ใครคนหนึ่งอาจกำลังยืนอยู่ในมุมเล็กๆ โดยที่ยังไม่ทันมีใครสังเกต
สายตาที่เหม่อออกไปอย่างไร้จุดหมาย
พยายามที่จะสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา
ไม่มีสาเหตุของการร้องไห้
...
ไม่มีสาเหตุของการเสียใจ
...
แต่คุณเคยมั้ย...
ที่รู้สึกเหงา...
ในขณะที่รอบกายคุณมีเพื่อนมากมาย
...ในแต่ละวัน เราตื่นนอนมาตอนเช้า อาบน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน
จัดการกับภาระกิจส่วนตัว ออกไปเรียน ไปทำงาน
ไปพูดไปคุยกับใครต่อใครมากมาย
เที่ยงก็กินข้าว เย็นก็กลับมา สะสางงานที่คั่งค้าง
เสร็จบ้างไม่เสร็จบ้าง
แล้วก็แปรงฟัน อาบน้ำ เข้านอน
ก่อนนอนก็คิดทบทวนเรื่องที่ผ่านไปในแต่ละวัน
คุณได้เจอใครบ้าง คุณได้คุยกับใครบ้าง
คุณได้ยิ้ม...ได้หัวเราะ...ได้ร้องไห้ให้กับใครบ้าง
แล้วไม่นานคุณก็หลับไป รอเช้าวันใหม่ที่จะมาปลุกคุณ
...นานหรือยัง...ที่คุณไม่ได้คุยกับตัวเอง
...นานหรือยัง...ที่คุณไม่ได้คิดถึงตัวเอง
การที่คุณคิดถึงตัวเอง มองดูตัวเอง สนใจตัวเอง
ไม่ได้แปลว่าคุณกำลังหลงตัวเอง หรือเห็นแก่ตัว
เพราะทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ทุกวัน ก็ล้วนเกิดได้ด้วยตัวคุณเอง
...ถ้าวันนี้คุณรู้สึกว่า โลกนี้มันเงียบ...
เงียบเสียจนต้องปิดหูเพราะไม่อยากได้ยินความเงียบนั้น
คุณลองนั่งคุยกับตัวคุณสิ...
ใช้เวลามากๆ กับชีวิตตัวเอง อยู่กับตัวเอง
ไปในที่ที่คุณอยากไป อยู่ในที่ที่คุณอยากอยู่
ที่ๆ ไม่มีใครรู้จักคุณ ที่ๆ ทุกคนต่างไม่รู้ถึงความเป็นมาของกันและกัน
"โอบกอดตัวเองบ้างในวันที่ไม่มีใคร"
"ปลอบใจตัวเองบ้างในวันที่ความรักเปลี่ยนไป"
บางทีความเงียบจะบอกอะไรดีๆ ให้แก่คุณ
-----------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------
ระหว่างที่นั่งหาบทความและรูปมาเพิ่มเติมในบล็อค
ก็บังเอิญไปเจอ folder ที่เราใส่เมลเก่าๆ
ที่เคยเขียนคุยกับเพื่อนที่เรียนมัธยมมาด้วยกัน
จึงเอากลับมาเปิดอ่านอีกครั้ง...
และก็ได้เจอเมลฉบับนี้ ที่เคยได้รับในเดือนนี้เมื่อ 4 ปีที่แล้ว
ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เพิ่งห่างกันกับเพื่อไม่นาน
เมลฉบับนี้เกิดมาจากเรามีเรื่องไม่สบายใจ
ทั้งเหงา ทั้งสับสน วุ่นวาย กับปัญหาร้อยพัน
จึงโทรไปหาเพื่อนคนนี้...
เพื่อนที่แสนดีคนนี้ เลยส่งบทความนี้มาให้อ่าน
พร้อมกับข้อความ(ที่ขอเก็บไว้เป็นความลับระหว่างสองเรา ^^)
ที่บรรจุความห่วงใย ความคิดถึง และมิตรภาพที่แสนงดงามมาให้
มาอ่านในวันนี้ก็ยังรู้สึกว่า...
ถึงเวลาจะผ่านไปนานหลายปี
แต่ความรู้สึกที่มีให้กันไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยจริงๆ
เพราะเราเชื่อว่า ถ้า ณ ตอนนี้
ไม่ว่าจะเป็นเราหรือเพื่อนก็ตาม ที่มีเรื่องทุกข์ร้อนอันใด
ด้วยความเป็น "เพื่อน" ของเรา
ต่างฝ่ายต่างคงเต็มใจที่จะช่วยเหลือ ปลอบโยน หรือให้กำลังใจ อีกฝ่ายหนึ่งเสมอ
...และตลอดไป...
ปัจฉิมลิขิต
- ขอบคุณอะไรก็แล้วแต่ ที่ทำให้เราเปิดอีเมลฉบับนี้ขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
เพราะมันทำให้เรารู้ว่า ในโลกเบี้ยวๆ ใบนี้
นอกจากครอบครัวของเราแล้ว...
ยังมีมิตรภาพระหว่างเพื่อนที่ยังจริงใจและหวังดีต่อกันเสมอ
- ถึงแม้ที่จริง เราจะรู้อยู่เสมอว่า...
เรายังมี "เพื่อน" ที่หวังดีและห่วงใยต่อเรามากมาย
แต่เมื่อเห็นความหวังดีนั้นเป็นลายลักษณ์อักษร
ก็ทำให้รู้สึกถึงการ "มี" อยู่ของมันชัดเจนมากขึ้น
เหมือนจะซึ้งเนอะๆ ฮ่าๆๆ
ยังไงแกก้อต้องเข้าจุฬาให้ได้ใช่ม้า
เราก้อต้องเข้าให้ได้
เราต้องไม่ลืมกันแน่นอน
ถึงแม้ว่าระยะทางจะเป็นอุปสรรคก้อตาม
>>เรื่องเรียน - อย่าเครียดมากจนเกินไปนะ อย่าไม่เครียดด้วย จริงจังกะชีวิตได้แล้ว ฮุๆ
มีรัยต้องโทมาเล่าเลยนะ อย่าลืมนะ
เรารักแกนะเว้ย
<<<คุนเคยมีเพื่อนที่แสนดีแบบนี้รึปล่าว ^^ นี่แหละเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา "หยก" 5555+ รักเมิงจังแฮะ ^^
Coins
เชอะๆๆ
งอลลล